پیشکش به فروتنانی که
خویشتن را بزرگ نمیدانند اما در هوای عشقشان به بزرگان، سودای رسیدن به حقیقت دارند
و میکوشند تا در طریق حق، گام بزنند، هرچند گامهایی اندک، کوتاه و لرزان.
تقدیم به عملگرایانی که
در پاسخ به عقل جزئی که هشدارشان میدهد:
« شش جهت حدست و بیرون راه نیست»
با شجاعت و امیدواری، پاسخ میدهند:
« عشق گوید راه هست و رفتهام من بارها»
هدیه به راهدانانی که
در آشفتگی زمانه ما،« سمت مرطوب حیات» را نشان میدهند تا در آن جهت روانه شویم
هرچند « لنگ و لوک و خمیده و بیادب.»
